W sierpniu 1914 roku wszystkie armie walczących stron nadal dysponowały znacznymi siłami kawalerii, a mobilny charakter początkowych bitew na froncie wschodnim i zachodnim stworzył kilka okazji do tradycyjnych działań kawalerii, choć na mniejszą i bardziej rozproszoną skalę niż podczas wcześniejszych wojen. 110 pułków kawalerii cesarskich Niemiec, choć pod względem wyglądu w czasie pokoju równie barwnych i kultywujących tradycję jak inne, przyjęło taktykę wycofywania się i korzystania ze wsparcia piechoty w obliczu poważniejszego oporu. Ta ostrożna taktyka budziła drwiny bardziej konserwatywnych francuskich i rosyjskich przeciwników, lecz okazała się odpowiednia do nowego charakteru działań wojennych.

Na froncie wschodnim rozwinęła się bardziej płynna forma działań wojennych, której sprzyjał płaski, otwarty teren korzystny dla działań konnych. Po wybuchu wojny w 1914 roku większość rosyjskiej kawalerii rozmieszczono w pełnym składzie w garnizonach przygranicznych, a w okresie mobilizacji głównych armii rozpoznanie i rajdy na Prusy Wschodnie oraz austriacką Galicję prowadziły oddziały konne wyszkolone do walki szablą i lancą w tradycyjnym stylu. 21 sierpnia 1914 roku 4. austro-węgierska dywizja kawalerii stoczyła pod Jarosławicami poważne starcie konne z rosyjską 10. Dywizją Kawalerii; była to prawdopodobnie ostatnia historyczna bitwa, w której po obu stronach uczestniczyły tysiące jeźdźców. Choć było to ostatnie masowe starcie kawalerii na froncie wschodnim, brak dobrych dróg ograniczał wykorzystanie transportu zmechanizowanego, a nawet zaawansowana technologicznie armia cesarskich Niemiec nadal rozmieszczała na wschodzie aż dwadzieścia cztery dywizje konne, jeszcze w 1917 roku.

Na Bliskim Wschodzie, podczas kampanii na Synaju i w Palestynie, siły konne (brytyjskie, indyjskie, osmańskie, australijskie, arabskie i nowozelandzkie) zachowały ważną rolę strategiczną zarówno jako piechota konna, jak i kawaleria.